Nesa especie de pendello con pretensións, en Steinbah-am-Attersee, Austria, compuxo Gustav Mahler (1860-1911) a maior parte da súa terceira sinfonía, a que adicou á natureza, mais non á imaxinada coma derradeiro refuxio de nada, senón á que vive en estreito contacto coas persoas. Así, o constante emprego (e profanación) de melodías populares ten moito que ver coa idea de que somos nós os que a completamos outorgándolle unha consciencia da que, seica, carece. A súa presenza está en cada pasaxe da obra, como a banda sonora dunha realidade que, no fondo, semella pouco mahleriana.  Non é a súa sinfonía máis accesible (quizais esa sexa a cuarta), e é máis extensa.

Recoméndovos a versión que a London Symphony Orchestra, dirixida por Jascha Horenstein, grabou en 1988 e que podedes atopar na serie media da discográfica británica Unicorn-Kanchana.

Aquí tedes o comezo do primeiro movemento interpretado por esa mesma orquestra dirixida por Valery Gergiev.

Advertisements