A películas como O apartamento (The aparment, 1960) un volta e revolta e case sempre por razóns distintas.  As veces nen sequera é preciso un pretexto pois, a que leva o número dezasete na impresionante filmografía de Billy Wilder, ten iso que teñen as grandes obras: semellan un lugar.

Aínda que tocada pola comedia, ao estilo imbatíbel de Wilder, esta é unha película desacougante, na que gañan os bos, mais só despois de seren derrotados e na que se reflicte unha sociedade inxusta (sobre todo coa muller), despótica e cínica, onde a única maneira de ascender na escala social é a sumisión ao poder e o nepotismo.

Cun elenco estratosférico (Jack Lemmon, Shirley MacLaine, Fred MacMurray…) e cun ritmo e posta en escena maxistrais, o universo que descreve O apartamento segue bulindo hoxe en día nunha estupenda serie de televisión, Mad men, onde o protagonista, Donald Draper (Jon Hamm), semella unha evolución dun Jeff D. Sheldrake – o vilán interpretado por MacMurray – cheo de matices.

Alguén dixo que para comezar a gozar do cinema hai que facelo por esta película, pois iso: a gozar.

Para traducir ao castelán ou ao portugués