Andrés do Barro conseguíu un completo imposible coa súa canción O tren: un número un clamoroso cantando en galego, na España franquista, en 1969!

Mais non foi o único.  O de Pontedeume facturou hit tras hit: Corpiño xeitoso, Rapaciña, Teño saudade e moitas outras forman parte da cultura popular galega por dereito propio e a obra de do Barro foi obxecto no 2007 dun disco tributo, Manifesto Dobarrista, editado por Falcatruada, onde participaron, entre outros; Niño y pistola, Fanny & Alexander, Projecto Mourente ou os vigueses Eladio (entón Elodio) y los seres queridos.  Éstes últimos incluíron unha versión especialmente inspirada de O tren, que a min sempre me pareceu que nin deseñada para un lip dub, así que esa foi a miña proposta para os chavales de 4º da ESO C e D á hora de prepararmos un como proxecto principal para o segundo trimestre deste curso.

A súa primeira reacción foi negarse: os chavales, en xeral e mesmo algúns moi enérxicamente, néganse  a facer un lip dub en galego, é o primeiro que hai que vencer.   A segunda barreira é que acepten unha canción que non sexa coñecida nese momento, a homoxeneidade de intereses dictada polos medios de comunicación (hoxe en día especialmente pola publicidade) semella estar máis vixente que nunca.  Logo todo é meterlle traballiño, que a motivación do alumnado está garantida por unha actividade que eu non deixo de recomendar ao profesorado de música de secundaria.