Escena primeira:  Entras nun concesionario para ver de mercar un coche novo. O vendedor, de punta en branco, amósache a que di ser a última creación da marca que representa: un Simca 1000 noviño do trinque.  Sen airbag, sen abs, nin peche centralizado, sen sensor de chuvia, nin radar de aparcamento, nin, nas súas propias palabras, “ningunha desas cousas modernas que despistan”.  Ti o primeiro que fas, é procurar un calendario.  Enriba mesmiño da mesa do vendedor hai un: 2012!, Uff! A continuación procuras algo no ambiente, calquera cousa que indique que quizáis eres obxecto dunha broma desas da tele, e, cando por fin consegues repoñerte, despídeste daquel home cun sorriso finxido, con calquera escusa.  Ao saír pensas que acabas de salvarte dun timo.

Escena segunda:  Fai unha semana que sintes unha dor punxente nun costado, estás preocupado porque ademáis fai 15 días que tes  un catarro teimudo, persistente, que non entende nin de xaropes nin de comprimidos.  Co medo no corpo vas ao médico de cabeceira que, aínda que prudente, diche  que hai que saber de que é iso.  Pasan os días e o catarro semella ir remitindo, mais a dor no costado está aí.  Fai 4 anos xa que deixache de fumar, ha de ser algo muscular, seguro.  Cando por fin estás diante do especialista estás dos nervios.  Ante ti un deses homes pelexados co mundo, borde,  cun punto de insolencia.  Semella que non lle importa a túa doenza, fai preguntas mais non escoita.  Ti, que xa eres maior dabondo para andar con lerias verbalizas o medo dos medos: Pode ser un tumor?  O sorriso do doutor non che tranquiliza, é falso, paternalista.  Di que non quere meterse en pedagoxías e que estés tranquilo, dache un relaxante muscular, un xarope novo e unha difusa recomendación sobre tomar a vida con calma.  Saes da consulta peor do que entraches, nin tan sequera unha radiografía?  Iso si que me tranquilizaría, saber que estou ben! Reprimes a carraxe e procuras outro especialista, custe o que custe.

Escena terceira:  O teu fillo está en terceiro da E.S.O. Xa é un homiño, como pasa o tempo.  No instituto vaille ben, en xeral, só ten un problemiña co profe de sociais.  Un chaval novo pero coas cousas claras, chega a clase e todo o mundo dereitiño.  Failles controles continuamente, para que non se despisten.  Ti ves sempre ao rapaz co libro de sociais.  Como saíu a ti, as veces ponse rebelde e di que o profe é un friki, que lles berra, que dicta sen parar, que lles dá “discursos coma os da universidade”, que o outro día colleu a Brais, un compañeiro que sempre está barullando na clase, e púxoo diante de todos para que cada un lle dixera o que pensaba del. Para darlle unha lección, dislle.  Teu fillo olla para ti, como apesarado.  A ti gustaríache poder axudarlle pero eres máis ben de números e a fin de contas sociais é de estudar así que…o chaval que apande, que aprenda que na vida as cousas non son sempre fáciles e ao final, a eses profesores exixentes, rematas por valoralos co tempo.

Advertisements