programación redondela en curtoE faino mañá mesmo no Multiusos da Xunqueira cunha sección Andaina cada un dos días de proxección.  Mellor non podía comezar a colaboración da nosa asociación coa organización deste festival redondelán, de ámbito nacional, que nesta edición conta coa participación de máis de 600! curtas.  Dentro del haberá un espazo adicado a obras audiovisuais centradas na atención á diversidade e á inclusión social da non sei se ben chamada (supoño que non) discapacidade.

Eu, que tiven a sorte de ver xa as curtas que se van proxectar nesa sección, anímovos a que non faltedes no apoio a unha cita que é xa referencia no panorama cultural galego e alén.

Non teño máis que palabras de agradecemento a todas e a todos no festival, en especial para o seu director, Francisco Carreira.

Premendo na imaxe da esquerda accededes a toda a programación.

Advertisements

A Revista Educación 3.0 vén de outorgar ao proxecto audiovisual que levamos adiante no IES As Barxas o premio 2012 á mellor iniciativa TIC 2012.

O traballo obxecto do premio foi Historias de un cuarto de baño, 6 curtas artelladas pola profe Luz Beloso e o seu alumnado de 4º da ESO, no departamento de plástica.  Os de música contribuímos coa gravación das voces en off e coa canción Yo no soy tu – Eu non son ti, coa que remata a derradeira curta, Cabaret Barxas, (que vos deixo aquí en baixo) que ao final do curso pasado acabou por converterse nun hit made in feito na casa.

Unha aperta moi grande aos chavales, algúns que xa non están no centro e sempre é estupendo atopalos por Moaña e falar con eles, e a todos os compañeiros implicados: Iria ( a que vedes na foto de arriba), Rubén, Fran, Vero, Pilo, Javier…. Así dá gusto!

Na miña etapa no IES As Bizocas, en O Grove, a intuición e a intención leváranme a definir cales eran para min as claves dun ensino útil, afastado o máis posible da clase maxistral (aínda que as veces haxa que botar man dalgunha), e da concepción do alumnado como simples contedores baleiros que os profes temos a obriga de encher polo ben da transmisión, na miña especialidade, do sacrosanto canon da música occidental.  Esa visión academicista que todo o invade, á práctica mais tamén á xestión docente, non estaría mal se a realidade non fora tan teimuda, arroxando uns índices de fracaso escolar tan inaceptables coma os do paro, indicándonos que, polo menos, deberíamos probar a cuestionalo todo.

Un bo día, mentras explicaba de costas a unha clase de segundo da ESO unhas nocións básicas de interválica, sentín un bule bule especial, virei e ao ver á chavalería dinme conta do que ía o asunto, toda a clase parecía facerse a mesma pregunta: de que fala este pirado?  E tiñan razón, repasando os libros de texto da materia de música empregados no ensino secundario, calquer especialista pode chegar á conclusión que moitos dos contidos están, no mellor dos casos fóra de contexto ou, o que é peor, introducidos sen unha aplicación práctica significativa co que, a outra pregunta que se fai calquera cando algo lle custa un esforzo, e isto para que serve? vén a tirar por terra calquer estratexia proxectada nas programacións didácticas.  Lembro agora o que me dixo un alumno de cuarto nun dos primeiros días de clase: a mi me gusta mucho la música, eh? Como anticipando que quizáis o meu maxisterio ía rematar coa súa paixón musical.

Daquelas reflexións naceron o Certame de poesía Xosé Antón Barral, que pretendía tirar da creatividade dos rapaces de xeito interdisciplinar, abranguendo literatura, música e artes visuais e a Orquestra Orff IES As Bizocas, unha formación estable que empregaba os instrumentos propios da dotación dunha aula de secundaria, ademáis de canteira de compositores, intérpretes e arranxistas. Ambas iniciativas deron tanto traballo como satisfaccións e a través delas descubrín que a diferenza que había entre seguir as pautas do ensino tradicional e apostar por iniciativas que fixeran ao alumnado sentirse o verdadeiro protagonista eran as que hai entre ter a unha clase preguntándose para que está na aula ou tela entusiasta  e tirando dun mesmo. Asegúrovos que traballar nesas condicións converten ao ensino nunha experiencia marabillosa e eficaz.

Estando nese proceso de cambio de enfoque, no que tanto terei aínda que perseverar (o seguinte ten que ser xa a programación por proxectos, seguro), déronme o IES As Barxas no concurso xeral de traslados, do que só coñecía, a través de Soncine, o labor da profesora Luz Beloso, no departamento de plástica.  O seu traballo (que neste mesmo curso recibiu o prestixioso premio Crearte do Ministerio de Cultura) e o do alumnado que participa das súas iniciativas no centro moañés, compartía esa mesmiña intención, a de chegar ás cousas a través dun prantexamento fundamentalmente práctico, contando co alumnado como axente activo. Nin que dicir ten que faltou tempo para comezar a sumar esforzos que a piques están xa de dar os seus primeiros froitos.

O que tedes arriba é o video da cortiniña que vai preceder ás producións que vaian saíndo do proxecto audiovisual no que estamos empeñados no instituto, nós e Jenni, Noelia, David, Melanie, Alex, Laura, Daniel, Joel, Sara, María, Isma, Ana, Hugo, Álvaro, Paula, Iago Sowel (que aínda se achegou a gravar o venres pasado), Sebe, Lorena, Cristian, Lucía, Inés, Jessica, Macarena, Gael, Raquel, María, Adrián, Alberto e un longo e motivado etcétera.

Atentos ás súas pantallas.

Hoxe, porque viña a conta, na hora de titoría con 3A, proxectamos Nico, a curtametraxe que a equipa de Soncine, do IES de Porto do Son, producíu no 2006.  Remítovos á entrada que publiquei sobre esa iniciativa en maio pasado.

Cómpre revisitar á xente de Soncine para agradecerlles a experiencia estupenda que vivimos esta mañá; a aula a escuras, a chavalada en silenzo, atenta, consciente de estarse vendo nun retrato lúcido, sen concesións e respectuoso ao mesmo tempo.  Cine do bo, feito por alumnado adolescente que axudaba a outros adolescentes a entenderse, posibilitando un feito de honesto e auténtico ensino.  E na derradeira hora do venres!

Para traducir ao castelán ou ao portugués

A través de Román Landín souben de SonCine, iniciativa que desde o 2006 introduce o audiovisual no IES de Porto do Son, poñendo en valor a capacidade creativa do alumnado e o compromiso dun grupo de docentes entusiasmados coa idea de aproveitar as oportunidades que están ao noso alcance grazas as novas tecnoloxías.

SonCine está coordinado polo profe David Pérez, que conta ademáis coa colaboración de profesionais coma Manuel Oliveira “Pico” ou Víctor Fábregas, coñecidísimo no noso país como un dos Tonechos, e lévase adiante integramente en lingua galega. Si, na nosa lingua tamén se poden levar adiante proxectos dun alto nivel tecnolóxico.

Coa curtametraxe Nico, acadaron o Premio á innovación educativa da Xunta de Galicia e a TVG mercoulles os dereitos de emisión, cos cartos invertiron  nun equipo de produción mínimo que se alimenta das horas e horas que @s implicad@s meten nun proxecto que anima a seguir coa teima de que o ensino é a principal forza transformadora dun país, deste ou de calqueroutro.

Déixovos coa curta Mar.  A historia dun profesor atrapado pola traxedia, a historia dunha alumna (olliño con Antía Maneiro…) no seu último día de clase.

Parabéns ao IES do Porto do Son, menudo luxo!

[Vimeo 8107901]

Quen son?Flocos TV, o cineclube na web do audiovisual galego, estase a converter dun tempo a esta parte na miña canle favorita, nunha maneira de consumir a imaxe que un procura que sexa o máis autónoma posible.

De alí veño de ver Quen son? documental de Eloy Lozano estreado no 2008, no que durante case hora e media constrúese o mosaico da realidade real, inventada ou suxerida dun país, o noso. Encantoume por que o mosaico está feito das palabras da xente, e a través delas exprésase a nosa identidade como problema, oportunidade, incógnita…como moitas outras identidades, é certo, mais ao final, entre pulsións telúricas e das outras, o que permanece é a néboa de sermos un país en proceso de disolución no que queda todo por facer.

Para ver e sumar cada un as súas teselas.