appetite-for-self-destruction-pic1“Appetite for self destruction, the spectacular crash of the record industry in the digital age” é un deses libros que producen adicción,  imprescindible se estás interesado en entender como a revolución dixital afectou á industria discográfica e ao mundo da música en xeral.

Escrito polo xornalista Steve Knopper (que traballa, entre outros medios, para a revista Rolling Stone), “Appetite…” é un libro apaixonado, divertido e alimenticio a partes iguais. A crónica abrangue desde o boom do “Thriller” de Michael Jackson ao dramático descenso das vendas de discos destes últimos tempos, desde a chegada do CD ás descargas on line, nun relato que é a descrición dun proceso que en términos históricos só cabe cualificalo como revolucionario.

O libro publicouse fai uns meses nos Estados Unidos, non me consta que xa haxa tradución. Déixovos un link a un artigo que del ten na rede outro gran especialista en música popular, Diego A. Manrique.

Advertisements

Miles Davis

A monumetal biografía de Miles Davis que Ian Carr publicou en 1982 (e revisou anos despois) segue a ser unha cita obrigada para saber dun dos músicos máis interesantes de tódalas músicas e de tódolos tempos.

Miles transcendeu o jazz mesmo para conformalo desde os seus inicios como trompetista do grupo de Charlie “Bird” Parker.  A súa perpetua procura de novos camiños o fan aparecer sempre no momento preciso: cool, bebop, fussion..aí estaba el para levar o facho. A súa carreira é en si mesma o signo dos tempos nos que se desenvolveu.  Parafraseando a Woody Allen, a arte contemporánea é coma os tiburóns: sempre ten que ir hacia adiante.  E así foi a traxectoria de Miles Davis.  Deixándonos de paso discos inesquecibles: Milestones, Porgy and Bess, Kind of blue (do que agora conmemórase o seu 50 aniversario), Sketches from Spain, In a silent way, Bitches brew, Tutu…5 décadas de compromiso, creatividade e risco, sempre ao límite. Cos seus altos e baixos, claro.

A biografía de Ian Carr é unha biografía para iniciados. Non fuxe de tecnicismos cando considera que é necesario deterse “na maquinaria” do asunto e o libro péchase cun amplo desplegue de apéndices onde non faltan as transcricións dalgúns dos solos máis famosos de Miles.  Este é un libro que se le, mais tamén é un libro que se escoita.

Xunto ao trompetista de East St. Louis desfilan os músicos cos que compartiu andaina.  E aquí a lista xa é para cair de cu: Ademáis de Bird, xa mencionado, temos a Dizzy Gillespie, Max Roach, John Coltrane, Cannonball Adderley, Gil Evans, Paul Chambers, Bill Evans (o pianista), Jimmy Cobb, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Dave Holland, Joe Zawinul, Chick Corea, Bill Evans (o saxofonista), John McLaughlin, Keith Jarret, John Scofield…moitos uns perfectos descoñecidos cando Miles reparou na súa valía.

Como mostra, un video histórico: “So what”

0194247001211900841-a-represion-linguistica-en-galiza-no-seculo-xxEste era un libro ao que lle tiña gañas desde que souben da súa autora, María Pilar Freitas Juvino, a través dunha entrevista que lle fixeron na edición de Galiza do xornal El País. Ao final acompañoume durante máis de dous meses dentro dunha tempada de tregua ao meu habitual réxime compulsivo de lecturas. Durante este tempo pasaron unhas cantas das relacionadas co chamado conflito lingüístico, polémica de George Steiner incluída, mais deixade que vos conte o que me pasou o martes pasado, sen ir máis lonxe.

O I.E.S. As Bizocas está pegadiño a un centro de primaria, tan pegadiño que o patio deles linda co noso. Só nos separa un pequeno muro de ladrillo, así que a cotío os balóns cos que xogan os nosos veciños chegan ao noso patio.

Nun momento da mañá no que Olegario, o profe de educación física, Nieves, de castelán, e eu entrabamos no instituto, un destes balóns cometa caíu do noso lado.  Olegario di que oíu falar aos nenos: “Mira, aí veñen os profes”, e logo unha pequena rifa sobre quen era o valente de pedir que lles devolveramos a pelota.  Eu só mirei asomar unha cabeciña, por riba do pequeno muro de ladrillo que nos separa, que deseguido preguntaba: “Por favor, ¿puede tirarnos la pelota?”.

“McMafia”, de Misha Glenny, Random House Inc. A edición en castelán é de Destino, colección Imago Mundi.  Unha viaxe ao crime organizado nos tempos da aldea global.    Un deses libros para tirarse dos pelos. Inquedo, ameno.  O mundo está tolo, tolo, tolo.