Hoxe atopei por pura casualidade, en youtube, un vídeo deses que en realidade non é un vídeo: a alguén lle gusta unha canción e colle unha foto do disco e súbea coa música, creando un clip estático dos que tanto abundan pola rede.

A canción que atopei por casualidade escribina eu mesmo, debeu ser polo 98 ou 99, e foi incluida no segundo disco dos Liorna.  Daquela estaba eu obsesinado coa música brasileira; con Milton Nascimento, con Chico Buarque, Djavan ou con Caetano Veloso, e non paraba de escoitar os discos de Toninho Horta mentras estudaba guitarra e preparaba as oposicións a profesor de música de secundaria.

O que máis me impresionaba dos brasileiros eran as letras, que de xeito directo, cercano e sensible apareceron como unha guía no medio da noite dun escritor de cancións en crise coma min.  Pensei que se o noso país fora en verdade noso, esa sería a nosa música soul.

E menuda música.  Os que me deixaron k.o. foron os discos de Zizi Possi, sobre todo un que se chamaba “Sobre todas as coisas”, no que había unha canción para min reveladora: Corsario.

A que atopei por casualidade no youtube naceu do que aprendin daquela marabilla, que en gran parte coñecín grazas ao baixista do grupo, a Benito Miniño.  É un valse de aire tradicional con gaita (Alberto Lago), acordeón (Suso Iglesias), percusión tradicional (Carlos e Luis Lago) e voces (Montse Ogando e Begoña David), que aínda que semella non ter nada que ver co Brasil, en realidade débelle todo.

Déixovola aquí.  Agora atópolle un millón de defectos, mais eu non podo ser obxectivo.

Advertisements

Pablo SeoaneDebeu ser no ano ´93 cando lle levei por primeira vez  unha guitarra para que ma arranxara. Era unha Ibanez electroacústica, non lembro o que tiña.  Máis tarde salvoume dun apuro tremendo cando a electrónica da miña Washburn (meu deus que mal me saira aquela guitarra) volvía a dar problemas a un día dun concerto crucial na Feira das Mentiras de Manu Chao. Pablo fíxolle un apaño dos que el facía: profesionalmente impecable.  El mesmo levouma a onde ía celebrarse o concerto escenificando un deses salvamentos no último minuto, todo amabilidade e modestia verdadeira. Últimamente ocupábase dunha Godin coa que ando desde fai case 9 anos.  

Con Pablo sentías que contabas cando ninguén contaba contigo.  Logo seguía facéndote sentir o mesmo, arroupándote coa súa voz doce, coa súa modestia verdadeira. Morreu fai uns días. Tiña 60 anos. Ao seu enterro en Conxo, Santiago,  foi moita xente. Ademáis de luthier era o xefe de talleres da Axencia Galega de Industrias Culturais.

Esa foto da axencia EFE  faille xustiza ao bo de Pablo.  Tiña pendente postear desde fai días. Entre os borradores do meu blog hai un intento sobre a salvaxe política israelí en Palestina e outro sobre o asunto de Galicia Bilingüe, (os manifestantes, os contramanifestantes…).  Mais entendede que antepoña a todo iso falar de xente boa e seria como Pablo Seoane.  Descansa en paz amigo. Déixasnos a tod@s un pouco orfos.

                     foto-7.jpg 

Non se me ocurreu mellor cousa que  ” Bo día”.

Benvid@s ao meu blog. Disque un non é ninguén nestes días sen un blog.  Aínda que mais ben habería que dicir que un non é niguén nestes días sen repercusión pública. Exasero? Claro que si. De todas maneiras é estupendo poder contar cunha ferramenta coma esta.  Un fai por apetito. Un fai por darse e recibir algo a cambio.  Aínda que na maioría das ocasións un fai por que non facer é moi aburrido.

Neste caso fago por levar un diario do meu traballo como músico e como profesor de música. Como letrista e como compositor e arranxista. Como oínte e lector, como ser ávido sen remedio. 

A miña máis importante labor como autor, ata o de agora,  a desenvolvín como guitarrista do grupo folk Liorna, cos que editei 3 discos antes de desvincularme do proxecto.  Neste momento estou escribindo un libro de música Orff para  Edicións do Cumio.  Trátase dun traballo adicado principalmente a proporcionar recursos didácticos para mestres e profesores de música que imparten ensinanzas en primaria e secundaria.  

A idea do libro xurdíu do traballo que desenvolvo como profesor de música e como director da Orquestra Orff do IES As Bizocas de O Grove que fundei durante o curso 2006/07 coa excusa do Certame de poesía Xosé A. Barral que cofundamos a miña muller e máis eu como membros do equipo de biblioteca do instituto. Si, moitas cousas.  Pero a maioría das veces, un fai por que non facer é moi aburrido.