Novo lip dub do Obradoiro Músicasbarxas.  Desta volta a bossa nova  (Joao Gilberto!) e unha fala inventada que imos chamar wachuwei, serve de vehículo a un proxecto que é recreación da (triste) realidade.

Parabéns moitos aos chavales de 4º AB da E.S.O. que mesmo gravaron a súa propia versión, podedes escoita-la nos títulos de crédito, e parabéns tamén ao alumnado doutros cursos que participou voluntariamente nesta divertidísima aventura; Álvaro, Jenni, Iria, Tatiana, Rubén, Álex…

Aí vai!

Advertisements

Se eres profe de música en secundaria e estás procurando unha actividade que integre as TICS na aula, que fomente o traballo colaborativo e achegue ao alumnado á industria da cultura e do espectáculo dun xeito directo e (razoablemente) doado, non lle deas máis voltas: pon un lip dub na túa axenda escolar.

Eu comecei no 2009, no IES As Bizocas, cunha canción dos Heredeiros da Crus, Motosicleta man, e este que vos amoso agora é o último mais non derradeiro.  É tanta a demanda de lip dubs por parte dos chavales que a posibilidade de que eu deixe un dos meus grupos sen un sería impensable, un agravio imperdoable.

Coa sección bilingüe (de música en inglés) de 3º da E.S.O., un estupendo grupo embandeirado na efervescencia adolescente, levabamos desde principio de curso planexando un lip dub que se axustase ás súas características.  A primeira opción era Call me maybe, de Carly Rae Jepsen, mais fomos perdendo o entusiasmo a medida que pasaba o tempo e a filmación proxectada no patio íase adiando a causa do frío e da chuvia.  Foi a miña muller, Olga Lalín, quen me falou de We are golden, de Mika; unha canción supersónica, mestura de Bee Gees, os Queen máis glam e gospel desatado, desas que a un lle fan renovar os votos polo rock and roll e perfecta para o grupo en cuestión.

O demáis aí o tedes.  Unha reivindicación da adolescencia por enriba dos tópicos que é, en realidade, unha celebración de estarmos vivos.  O paralelismo coa ameaza que as autoridades educativas do estado fan pesar sobre a materia de música no ensino secundario é evidente:  We are not what you think we are: We are golden!  Non somos o que ti pensas:  Somos ouro!

O grupo da sección bilingüe de 2º da E.S.O. do I.E.S. As Barxas estrea un novo lip dub, desta volta con Only you, un clásico do tecno pop dos 80 dos Yazoo, o duo formado por Alison Moyet e Vince Clarke.

Seguimos recomendando esta actividade, que consiste na dramatización dunha canción xa existente, ou versioneada mediante a contrafacta (algo moi típico dos lip dubs galegos), onde a sincronía co son pregravado é crucial.

Este é xa o segundo lip dub deste grupo, Moitos parabéns para estes chavales co  (raro) vicio de facer moito e sempre ben.

count on me stroy board 2

Neste curso comezamos no IES As Barxas coas seccións bilingües.  A min, desde que comezara con elas no IES As Bizocas, creo que no 2006, sempre me pareceu interesante participar nun proxecto que ten por obxectivo a aprendizaxe das linguas extranxeiras nun contexto non estrictamente lingüístico, no meu caso coa materia de música en inglés.

Co grupo bilingüe de 2º da ESO tiven como proxecto principal do primeiro trimestre facer un lip dub, unha actividade da que teño falado en moitas ocasións neste mesmo blog e que sempre é recomendable; motivante como poucas, supón un exercizo de coordinación, de traballo en grupo e de interpretación que moi poucas veces teñen os chavales a oportunidade de levar adiante. Así que a seguir teimando.

Para facer o lip dub da canción Count on me, de Bruno Mars, partimos dos intereses do alumnado propoñendo que eles mesmos suxiriran cal era a canción coa que querían traballar.  Os únicos límites estaban na lingua, tiña que ser en inglés polas propias características do grupo, a letra (somos un centro educativo…) e que fora factible, o lip dub é literalmente dobraxe de beizos, hai que cantar para cravar o playback (e insisto niso porque abondan exemplos na rede de videos que se chaman lip dub sen ser tales), e iso é complicado se queres empregar por exemplo un rap ultra rápido.

Cando tivemos a canción, o que, tiñamos que procurar o como e os chavales tiveron que presentar como exercizo de clase un storyboard, no que se describise mediante texto e debuxo toda a acción, mentras que coa miña compañeira de inglés Palmira Calvar traballaban o vocabulario, a pronuncia…  Ao final decidimos facer algo sinxelo e complicado ao mesmo tempo.  Como era para o primeiro trimestre, na época de peor tempo do curso, tiñamos que prantexalo nun espazo cuberto e a mesma aula é sempre o máis cómodo.  Pero que facer na aula?  Procurando inspiración na rede atopei esta marabilla:

Impresionante mais complicado, non?  Para ver de intentar facelo fun directo á aula de plástica a preguntarlle á miña compañeira do AudioVisual As BarxasLuz Beloso, se sabía como podía dividir o plano xeral e claro que o sabía, andivemos fedellando un chisco no Final Cut e xa o que quedaba era poñerse a traballar.  Reducimos os oito planos do video de Fredasterical a catro e aportamos como novedade que entre os nosos podería establecerse algún tipo de acción de cando en vez.

Aquí tedes o resultado, estes chavales das Barxas son uns artistasos!

Andrés do Barro conseguíu un completo imposible coa súa canción O tren: un número un clamoroso cantando en galego, na España franquista, en 1969!

Mais non foi o único.  O de Pontedeume facturou hit tras hit: Corpiño xeitoso, Rapaciña, Teño saudade e moitas outras forman parte da cultura popular galega por dereito propio e a obra de do Barro foi obxecto no 2007 dun disco tributo, Manifesto Dobarrista, editado por Falcatruada, onde participaron, entre outros; Niño y pistola, Fanny & Alexander, Projecto Mourente ou os vigueses Eladio (entón Elodio) y los seres queridos.  Éstes últimos incluíron unha versión especialmente inspirada de O tren, que a min sempre me pareceu que nin deseñada para un lip dub, así que esa foi a miña proposta para os chavales de 4º da ESO C e D á hora de prepararmos un como proxecto principal para o segundo trimestre deste curso.

A súa primeira reacción foi negarse: os chavales, en xeral e mesmo algúns moi enérxicamente, néganse  a facer un lip dub en galego, é o primeiro que hai que vencer.   A segunda barreira é que acepten unha canción que non sexa coñecida nese momento, a homoxeneidade de intereses dictada polos medios de comunicación (hoxe en día especialmente pola publicidade) semella estar máis vixente que nunca.  Logo todo é meterlle traballiño, que a motivación do alumnado está garantida por unha actividade que eu non deixo de recomendar ao profesorado de música de secundaria.

Chamoume a atención, durante as II xornadas galegas de ensino musical, o éxito da proposta do lip dub como actividade que nin pintada para a asignatura de música no ensino secundario (aínda que non só para a asignatura de música).  Ata o punto de que xa hai algúns institutos que levaron á rede o seu, o último do que teño noticia é o do IES Pintor Colmeiro, de Silleda. Quen sabe se ao final vai ser posible poñer en marcha un IES Lip Dub!  É dicir, convertir ésta nunha actividade que conecte diferentes departamentos de música.

Nós comezamos en As Bizocas no curso pasado con Motosicleta man, a dos Heredeiros da Crus, e agora reincidimos con Respect, o clásico de Otis Redding que fixo seu Aretha Franklin a mediados dos 60 do século pasado.

Pasámolo de medo durante a rodaxe, xa veredes…

A principios do curso 2008-2009 prantexei ao meu alumnado unha actividade da que tamén vos falei daquela.  Tratábase de facer un lip dub, é dicir, rodar un video facendo play back dunha canción xa existente e facelo coa mínima produción posible.

Aquí tedes o da canción Motosicleta man, dos Heredeiros da Crus, polo alumnado de 4º da ESO do IES As Bizocas.

Boas vacacións a tod@s!