O vindeiro 26 de abril, no Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa, terá lugar o segundo encontro do  alumnado de música de secundaria e bacharelato que se organiza a través de Asomusica.

Desta volta o tema elexido é A música  galega e cada centro participante poderá interpretar ata dúas pezas.  Con todo, unha oportunidade para compartirmos experiencias e valorar o que temos e nos queren quitar a través de leis educativas que semellan identificar ao éxito educativo coa formación de profesionais socialmente incompetentes e profundamente incultos.

Tedes toda a información aquí.  Non nos queda nada que loitar…Embaixo un exemplo do que os compañeiros, do IES Afonso X o Sabio de Cambre, fixeron na primeira edición:

Advertisements

Moitos dos tópicos tecidos arredor do noso alumnado refírense ao suposto desinterese que amosan por todo aquilo que non sexa de rabiosa actualidade.  Como tódolos tópicos, lonxe de ter algo de verdade, en realidade non son, na maioría das veces, outra cousa que coartadas.

Crea clips, a serie que comecei neste curso en segundo da E.S.O., procura achegar ao alumnado aos máis variados estilos e formas a través de exercizos que combinan a execución pura coa creatividade, teimando no que moitos dos meus amigos, profes de música en primaria, en secundaria e no conservatorio, non se cansan de dicir: todos músicos = todos compositores.

Desta volta o reto consistía nada menos que en escribirlle unha segunda sección a unha danza renacentista, a un tourdion de arredor de 1530, sin apenas  consignas previas.  Tedes no video que segue un exemplo de como unha peza seguramente popular na corte de Borgoña, fai 500 anos, pode cobrar vida nas mans dos nosos chavales.

Coa emoción aínda no corpo de ter compartido esta mañá no Culturgal a miña experiencia docente, e coa ilusión renovada pola admiración de ver como en moitos centros fanse traballos impresionantes de implementación das novas tecnoloxías na aula, coa creatividade como punto de arranque, proceso e final tan presente, a un non lle queda outra que insistir, insistir e insistir.

Os que aínda pensan a creatividade como algo difuso,  como algo bonito,  máis ben propio de proxectos sen peso real sobre a práctica docente do día a día (a dos principios pedagóxicos do século XIX), desconfían dunha ferramenta que, en realidade, é enriquecedora, motivadora e tremendamente eficaz.  Como o exercizo que vos deixo neste video, o primeiro dunha serie que hoxe inauguramos no Departamento de música do I.E.S. As Barxas; Crea clips, nos que, a través dos exercizos do noso alumnado, amosamos comprimidiñas, as vantaxes de contarmos coa curiosidade e coa iniciativa dos chavales.

Tratábase de preparar un dueto, sobre unha canción de nenos, Un pececito, e compoñer unha terceira voz, que polas características da obra orixinal só podía ser unha nova voz superior, a protagonista.  Despóis de darlles aos rapaces dous ou tres consellos e intentar convencelos de que se deixaran guiar pola súa intuición, chegaron os de segundo da e.s.o. con aportacións moi interesantes, das que aquí tedes este exemplo.

Aproveitando que onte foi o Día internacional da música, o de Santa Icía de toda a vida, os do departamento de música do IES As Barxas preparamos (en realidade foi a miña compañeira Marta Barreiro quen fixo todo o traballo) un acto sinxelo para celebrarmos o feito de ter un alumnado tan musical no instituto e, de paso (e por iso),  alertar sobre o perigo que corre o ensino da nosa disciplina á luz do que di e non di o anteproxecto de reforma educativa que ten preparado o actual goberno.

Tal como están as cousas Rubén e Alex, os saxofonistas que tedes no video, vanno ter cada vez máis complicado.  Van ter moitas menos horas de música na secundaria obrigatoria e non van ter a posibilidade de compaxinar os seus estudos musicais cos de bacharelato.  De chegaren a titular nun conservatorio superior verán como os seu 16 anos!!! de traballo non van ter a mesma consideración legal que os da unha licenciatura normal de, digamos, 4 anos (!).

Quizáis entón, coma tanta e tanta xente, poderán emigrar a un país no que a música se respete, no que a dedicación e o esforzo non sexan máis que palabras baleiras.

Disfrutádeo,  que destes videos acabará habendo poucos.

Neste deprimente contexto no que vivimos. Coa sensación e a consciencia de estar nas peores mans, costa abaixo e sen frenos, non deixa de ser un milagre que Luz Beloso e eu, no Audiovisual As Barxas, estemos de volta e moi ilusionados cos novos proxectos de músicas e video clips e pelis, coa máquina xa en marcha.

É bastante probable que un día destes acaben con nós, que esta e quen sabe se novas iniciativas lexislativas acaben por desterrar ás materias artísticas do ensino  Así que mellor pasar, facer coma quen fora impermeable a uns prantexamentos tan equivocados.

Celso Emilio Ferreiro vai cumplir 100 sobre unha cama de loops;  Alicia, no país das marabillas, prepara o baile da non avaliación e Hada Esther tece o futuro dos nenos especiais cun fío de confianza sen fin.

Agora si que vai en serio, xogámonos moito.  Atentos ás súas pantallas.

Á hora de deseñar un proxecto audiovisual desde pretextos musicais e a través dos medios cos que contamos nunha aula de música de secundaria, pensei en camiñar en sentido inverso ao que o fixera ata o de agora.   Se antes artellaba proxectos que consistían en facer música partindo doutros medios artísiticos (a poesía, sobre todo), agora tratábase de converter en cinema contidos de orixe musical.

Coñecía The gift (O agasallo) a historia que Lou Reed escribira como traballo para a facultade de literatura na que estudaba e que despóis incluíu cun acompañamento instrumental no segundo disco de The Velvet Underground, desde facía xa máis de vinte anos, e considerei que era o material perfecto para comezar un proxecto de integración total do medio audiovisual na miña actividade docente.

Tiñamos que adaptar o guión, do que contabamos cunha edición bilingüe inglés-castelán, ao tempo dos nosos adolescentes e ás súas circunstancias.  Para iso contamos coa profe de galego e responsable de dinamización lingüística do IES As Barxas, Iria Collazo, que revisou cada versión que ía saíndo da aula de 1º de bacharelato.

Tiñamos ademáis que compoñer a banda sonora.  Hai moitas versións de The gift colgadas na rede; a idea de converter en curtametraxe ese texto non resultou ser moi orixinal, e tiñamos que aportar algo novo, non só en canto á historia en si. Así que decidimos prescindir totalmente do instrumental da Velvet e Alejandro Iglesias e Ana Gil, de 4º da ESO, compuxeron unha peza en tres pequenos movementos para instrumental orff, en la menor armónico para darlle un chisquiño de angustia á unha historia tan peculiar.

Lóxicamente todo iso tivemos que ensaialo, rodalo, gravalo, montalo, editalo…co que ningún aspecto da produción cinematográfica foi allea ao noso cometido.  Isto daría mesmo para facer un blog aparte.

O resultado aí o tedes.  Unha aproximación ao cinema coa música como catalizadora da arte total.

A película que o director checo Milos Forman estreou con grande éxito en 1984, sobre a vida do compositor Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791), é unha das favoritas do profesorado de música para introducir o clasicismo.

Amadeus é unha interesante e entretida ficción histórica baseada no mito, construído primeiro por Puschkin e por Rimski-Korsakov, en torno á morte de Mozart, atribuída indirectamente ás intrigas do compositor da corte de Viena Antonio Salieri (1750-1825). Mais a realidade foi ben distinta e quizáis na procura da verdade que alimenta ao mito está un dos temas máis atractivos a desenvolver nos traballos que sempre lles pedimos ao noso alumnado sobre esta película.  E como os nosos de terceiro da ESO están véndoa en clase e xa saben que tipo de traballo se lles vai pedir, aí vai a resposta á pregunta das preguntas:  Entón, de que morreu Mozart?  Pois, á luz das últimas investigacións, tomade nota:  infección estreptocócica, síndrome de Henoch-Schoenlein, insuficiencia renal, flebotomía, hemorraxia cerebral e…bronconeumonía terminal. O caso é que a súa saúde nunca fora boa e, naquel tempo de terrible mortalidade infantil, máis ben poderíamos dicir que os 35 anos que viveu Mozart foron un agasallo do destino, e as máis de 600 obras que nos deixou testemuñan o inmenso talento mais tamén a impresionante capacidade de traballo dun home que sempre intuíu que o seu tempo era pouco.

Abaixo tedes un video cun fagmento do seu Concerto para piano nº 27, que o verdadeiro Amadeus interpretou a derradeira vez que tocou en público, hoxe fai case 221 anos, o 4 de marzo de 1791 no Salón Jahn , cerquiña da súa casa, en Viena.