Dándolle un repasiño aos últimos discos de música galega que máis aprecio, dinme conta de que en case todos estaba Guadi Galego. Despois de ter participado en discos tan estupendos como o segundo de Berrogüetto; o de Nordestinas con Ugía Pedreira e Abe Rábade ou o de Rosalía 21, vén de estrear Benzón, unha marabillosa colección de pezas de composición propia e adaptacións doutras tradicionais onde o (impresionante) conxunto de músic@s implicados certifican a maioría de idade dun xénero (o que voa desde o noso dentro, por dentro e por fóra) e a súa mestría profesional. Sen medo a xogar co jazz (e non podo deixar de lembrar a Romero Lubambo, a Gil Goldstein, a Toninho Horta…), coa música contemporánea (os arranxos de Pablo Pascual ou o arriscado acordeón de Suso Iglesias), sen perder nunca o alento da música tradicional (o canto de arrieiro da pista 8 muta nunha fantasía de percusión por mor de Odaiko), sen baixar nunca o listón do ceo raso.
Un disco dos que chegan para ficar.
Desde o imprescindible 
As súas siglas en inglés son 
Non sei se é unha discoteca ou máis ben un disco pub, ou todo un complexo recreativo. Supoño que non é unha base dos Estados Unidos en Cuba, nin tampouco un centro de detención ilegal onde se practican torturas polo ben da liberdade, polo ben da democracia e por que a nosa seguridade o precisa.
