Sergei Prokofiev

Aí tedes a Sergei Prokofiev en Nova Iorque, en 1918.  Nunha estampa que semella reflectir todo o glamour que a cultura europea representa para o público norteamericano. Nos últimos días estou repasando os seus concertos para piano nunha serie de audicións que complemento coas obras para piano a solo de Maurice Ravel.

Prokofiev foi un autor preocupado pola melodía desde o punto de vista neoclásico do termo e  iso quizais o diferencie doutros compositores rusos contenporáneos como Stravinsky ou Shostakovich; él mesmo dicía: “Amo a melodía e a considero o elemento máis esencial da música”.

Na súa obra latexa o século XX, con todo o seu significado.  Por eses tempos terroríficos e fascinadores Prokofiev, como os demáis, navegou como ben soubo e/ou lle permitiron, deixándonos unha obra xenial e inspiradora como poucas.

O video que vos deixo desta volta pertence ao primeiro movemento do seu  concerto para piano nº 3 con Martha Argerich, nada menos, como solista.

 

V Brumario poético

Coa inauguración da exposición Historias mínimas, que amosa esculturas de Suso Dobao e Verónica Pérez, comezou onte o V Brumario poético, que a Fundación Cuña-Casasbellas leva a cabo na cidade de Pontevedra.

Unha cita ineludíbel coa poesía, coa música e co teatro que xa forma parte da paisaxe cultural do noso país.  Na miña axenda apunto e subliño o 4 de decembro, entón vaise estrear no Teatro Principal o oratorio Mantis.

 

Lecturas honky tonk

Aínda que seguramente non é a mellor aproximación posible (esa ten que ser á forza a autobiografía prevista para o 2010), Keith Richards, biografía desautorizada, de Victor Bockris, supón un divertido e necesario achegamento ao que desde fai 45 anos!!! é o motor creativo e espiritual de The Rolling Stones e un dos mellores guitarristas que ten dado o rock and roll.

Escrito á maneira dun documental, nun mosaico de voces propias, e artellado en torno á discografía do seu grupo, este libro rende homenaxe á persoa e ao icono dunha música lúcida, de raíz e talentosa que o mundo enteiro elixeu (e elixe) como medio de expresión desde fai xa máis de medio século.

Déixovos con Tumbling dice, unha das miñas preferidas dos Rolling, pertencente ao seu periodo dourado, o que vai desde 1968 a 1972, desde os discos Let it bleed a Sticky fingers.  Periodo marcado desde o punto de vista da interpretación polo uso da afinación aberta en sol (Re-Sol-Re-Sol-Si-Re), que polo que parece Keith Richards aprendeu doutro grande da guitarra: Ry Cooder.

 

Lecturas bárbaras

“Elegancia, pureza e medida, que eran os principios da nosa arte, véñense rendendo aos poucos ao novo estilo, frívolo e afectado, que estes tempos, de talento superficial, adoptaron. Cerebros que, por educación ou por costume, non son quen de pensar noutra cousa que non sexan os traxes, a moda, o murmurio, a lectura de novelas e a disipación moral; aos que lles custa un gran esforzo senti-los praceres, máis elaborados e menos febrís, da ciencia e da arte. Beethoven escreve para eses cerebros, e semella que ten certo éxito se lle teño que facer caso ás loubanzas que, por todas partes, vexo brotar respecto a este o seu último traballo.”

Chama a atención, verdade?  Ese párrafo, a propósito da Novena sinfonía de Beethoven, saído da pluma dun prestixioso crítico musical londinense en 1825, só un ano despois da estrea dese gran totem da cultura occidental, cítao Alessandro Baricco (Turín, 1958) no seu ensaio I barbari (Los bárbaros, na tradución en castelán que eu acabo de ler) e é tan só unha das perlas que nese libro moven ao amor pola lectura.

Un libro sobre a fin dunha civilización a cabalo do nacemento doutra, sobre asomarse e ver a onde semella ir o que acontece.

 

Queremos galego

O domingo 18 de outubro sae da alameda de Santiago, ás 12 h, unha manifestación que se agarda multitudinaria en defensa da nosa lingua.  Convocada pola plataforma cidadá Queremos galego e apoiada por tódolos grupos políticos da oposición no parlamento, pretende ser unha resposta cidadá aos ataques que o galego está a recibir desde as posicións máis ultramontanas do partido á fronte do goberno autonómico.

Un tamén ten a certeza de que no Partido Popular hai xente que sabe do valor do que está en xogo.  E o que temos entre máns é a pervivencia dun idioma, que como os demáis, non é só patrimonio dos seus falantes reais ou potenciais.  Cómpre deslexitimar aos que botan sobre el a infamia da imposición e desenmascarar aos que nomean a liberdade como argumento para xustificar a súa ignorancia, e todo cun discurso dunha pobreza intelectual da que non deberían participar docentes.  Mais principalmente temos que ser e estar co noso, por que non?

 

 

IV congreso de ensinantes de música tradicional galega

Ata o 23 de outubro está aberta a inscrición para participar no IV congreso de ensinantes de música tradicional galega que organiza a Asociación de gaiteiros galegos.  O programa deste ano inclúe relatorios e obradoiros con títulos tan atractivos como Contos na música tradicional ou O patrimonio lúdico galego. O xogo dentro da oralidade.  A iso hai que sumar concertos didácticos como o que vai ofrecer sobre percusión tradicional de man Xabier Díaz.

De todo no auditorio da facultade de veterinaria de Lugo, os días 30 e 31 de outubro e 1 de novembro.

 

Música e novas tecnoloxías #1: Finale

Teño que confesar que levo moito tempo dándolle voltas á idea de abrir neste blog unha serie especialmente adicada ao emprego das tecnoloxías da comunicación e da información no ensino da música e, en xeral, ao seu uso, produción e disfrute.

E como son tantos os recursos e tantas as ferramentas, precisaba dun fío condutor que servira para estruturar o discurso.  Para elo non se me ocorreu mellor camiño que empregar o Certame de poesía Xosé A. Barral e a Orquestra Orff IES As Bizocas como pretextos e espazos onde o uso das novas (algunhas xa non tanto) tecnoloxías é habitual e, eu diría, imprescindible.

Comezarei polo editor de partituras.  A aplicación na que escribo as novas composicións e os arranxos para a orquestra e coa que tamén transcribo as partituras doutros autores para poder manexalas, extraer as partes, oíla…

Eu emprego Finale, hai outros editores de partituras mais a loita semella que está entre Finale e Sibelius.  Non teño demasiada experiencia con Sibelius, ten a sona de ser  un programa estable, intutitivo e chulo…pero eu casei con Finale fai xa mil anos ou así e aprezo, entre outras cousas, o amplo desplegue de instrumental orff que exhibe na súa paleta.

No seu debe, anotar que é moi caro (aínda que se eres profe podes conseguilo á metade de prezo, uns 300 €, nun famoso almacén de instrumentos alemán de venda on line, só precisas un certificado da dirección do teu centro), mais o problema do prezo é común a todo o software profesional, e tampouco é demasiado estable, en estándares macintosh. Aínda que mellorou moito con algunha que outra actualización.

Para sacarlle o máximo partido é imprescindible ter dominadas as funcións Speedy entry, polo que escreves co teclado numérico, e Hyperscribe, pola que cunha configuración midi en condicións escreves mentras tocas. Unha vez que controlas os rudimentos da aplicación a usas para todo: composición, estudo, realización de exames…

A modo de mostra déixovos un borrador da Gymnopedie nº1, de E. Satie, na que estou traballando.  Este ano contamos poder tocar as tres coa Orquestra Orff.

 

Nova programación da Real Filharmonía de Galicia

Cun concerto que terá lugar mañá, na catedral de Santiago de Compostela, estréase a nova tempada da orquestra Real Filharmonía de Galicia.  A programación, que tamén conmemora o 20 aniversario do Auditorio de Galicia, inclúe un concerto con Ute Lemper o vindeiro xoves 29, un man a man entre Schoenberg e Mozart o 26 de novembro (se cadra non é tan raro, será moi interesante escoitar a Noite transfigurada do primeiro e a Sinfonía nº 41, Xúpiter, do segundo, unha despois da outra), o Oratorio de Nadal de J. S. Bach xusto antes de comezaren as festas, ou o concerto para violoncello nº 2 de Shostakovich.

Mahler, Debussy, Urrutia, Mompou, Ravel, as Variacións atlánticas de García Abril, Honegger, Beethoven, a Fantasía sobre unha sonoridade de Händel de Cristóbal Halffter, Schubert, Scriabin, Chopin…é certo: a música tamén hai que vela.

 

De volta

Apareceu unha mañanciña como por arte de maxia, froito dunha noite de troula que deixou no instituto grafittis para a posteridade como Me cago en Budapest (?).  Esta escultura amonecada é xa merecedora de levar nome.  Suxestións?

Agora que comeza un novo curso, é tempo de fixar obxectivos desde este punto de partida enrarecido.  O clima político no que vivimos, cun goberno autónomo apostando pola desprotección da nosa propia lingua, desde a perspectiva de quen semella querer educar para o prexuizo e para a emigración, cunha concepción do país e da nosa cultura que un xa acreditaba superada, non semella o idóneo para acadar o que os que nos sentimos comprometidos consideramos urxente: construirmos entre tod@s unha sociedade máis consciente e máis próspera, que abdique no posible do feísmo…e do burrismo.

O obxectivo, polo menos a intención, ten que seguir sendo o de contribuír á mellora do noso sistema educativo, desde a convicción de que a educación é a ferramenta coa que podemos escribir ese futuro que, dise, non está escrito en ningures, pero que entre todos e todas escrevemos cada día.  Podemos tirar pola borda o noso idioma, pero iso non nos vai facer falar mellor inglés.  Podemos tirar ao lume unha maneira de sentir a realidade e mesmo a vida enteira, esa que aínda se pode sentir respirar na nosa boa xente, pero iso non nos vai facer máis audaces e competitivos na aldea global.

Con todo, este é un novo curso e as ilusións andan renovadas.  Convocaremos a IV edición do Certame de poesía Xosé A. Barral (que este ano vai presentar novedades importantes) e  a Orquestra Orff IES As Bizocas voltará en breve aos ensaios. Estamos ao que estamos.

 

Motosicleta man lip dub

A principios do curso 2008-2009 prantexei ao meu alumnado unha actividade da que tamén vos falei daquela.  Tratábase de facer un lip dub, é dicir, rodar un video facendo play back dunha canción xa existente e facelo coa mínima produción posible.

Aquí tedes o da canción Motosicleta man, dos Heredeiros da Crus, polo alumnado de 4º da ESO do IES As Bizocas.

Boas vacacións a tod@s!