A terceira de Mahler

Nesa especie de pendello con pretensións, en Steinbah-am-Attersee, Austria, compuxo Gustav Mahler (1860-1911) a maior parte da súa terceira sinfonía, a que adicou á natureza, mais non á imaxinada coma derradeiro refuxio de nada, senón á que vive en estreito contacto coas persoas. Así, o constante emprego (e profanación) de melodías populares ten moito que ver coa idea de que somos nós os que a completamos outorgándolle unha consciencia da que, seica, carece. A súa presenza está en cada pasaxe da obra, como a banda sonora dunha realidade que, no fondo, semella pouco mahleriana.  Trátase da súa sinfonía máis accesible quizais, e da máis extensa.

Recoméndovos a versión que a London Symphony Orchestra, dirixida por Jascha Horenstein, grabou en 1988 e que podedes atopar na serie media da discográfica británica Unicorn-Kanchana.

Aquí tedes o comezo do primeiro movemento interpretado por esa mesma orquestra dirixida por Valery Gergiev.

 

 

Joni Mitchell

Eu tiña un amigo que dicía que Mozart nunca falla, porque é coma os Beatles.  A min paréceme que Mozart é máis ben coma Joni Mitchell.

Nacida en Alberta, Canada, en 1943, esta perfecta descoñecida para o gran público é a autora dunha das coleccións de cancións máis valiosas e influíntes da música popular.  Hoxe escoitei Blue, o seu cuarto disco, editado en xuño de 1971.  Nel Joni toca a guitarra, o piano e o dulcemel dos Apalaches (!) e acompáñanna, entre outros, Stephen Stills e James Taylor.  As cancións falan de amor, da paz que faltaba (Vietnam) e das viaxes iniciáticas que non fan máis que alimenta-la morriña nun tempo no que ela mesmo confesaba sentirse coma o envoltorio de celofán dun paquete de cigarros.

Dicía ao principio que Mozart é máis ben coma Joni Mitchell porque ámbolos dous comparten o alento melódico, eses arcos infinitos nos que voan as palabras.

 

Espellos #11

Competencia trilingüe

 

Xabier Díaz

Coplas para Icía, o segundo disco de Xabier Díaz editado no 2007, supón xa unha referencia á hora de descubrir que é iso de música galega contemporánea.

Para coller a raíz e poñela ben ao aire acompáñase de dous músicos cunha traxectoria tamén impecábel; Suso Iglesias (acordeón) e Pedro Lamas (saxo soprano e gaita).  A raíz así exposta inféctase de jazz e do encontro vai xurdindo algo novo.  Sen artificios, sen unha palabra de máis nen unha nota de menos.  Aquí todo conta, tamén as colaboracións de Guadi Galego e de Iván Costa.

Un disco estupendo dun proxecto do que o mellor aínda está por vir.  Esas cousiñas nótanse.

 

Asociación Galega de Músicos ao Vivo

Unha nova asociación, que pretende sumar e pór en común os intereses de todo o espectro de músicos que tocan en directo, vénse de presentar na sala A Nasa de Santiago DC.

Coa intención posta en aglutinar máis pola actitude (a de sermos propensos a tocar ao vivo) que polo estilo, a iniciativa vaise manifestar o vindeiro domingo 29 de novembro en asambleas que terán lugar en A Coruña, Pontevedra e Vigo.

Premendo no logo tedes toda a info.

 

AchegArte

A feira galega das industrias culturais, o Culturgal, consolidárase o ano pasado como unha cita ineludíbel para o ocio e para o negocio da cultura.  40000 visitantes achegáronse daquela ao Palexco de A Coruña e semellaba que por fin o poder político e a iniciativa privada ían da man conscientes da importancia da cultura en calquer tecido económico desenvolvido e de que no propio, no que nos diferenza, está o noso verdadeiro potencial.

Mais chegou a crise e o novo goberno e con el voltou o máis rancio provincianismo, a mira estreita e, o peor de todo, unha maneira de considerar o país e a cultura triste e acomplexada.  O Culturgal sobra nesa filosofía e a crise foi a excusa perfecta.

AchegArte (de novo en A Coruña, o 28 e 0 29 deste mes) chega para ocupar o seu lugar e que se saiba que hai sociedade civil e que é consciente de seu.

 

Henrique Belmondo

Nesa curva forzada á dereita o corpo de Henrique semella o das odaliscas  de Ingres.  E aínda que a foto é do verán pasado, calquera diría  que é unha imaxe dun pasado máis vello.

A proa (supoño que é a proa) prolóngase na paisaxe do fondo e o mar é unha superficie acolledora como de colcha quentiña.

A popa (e supoño agora que Henrique está na popa e o que olla é algo que bota en falta) alónxase daquel horizonte moi de vagar.

 

Sergei Prokofiev

Aí tedes a Sergei Prokofiev en Nova Iorque, en 1918.  Nunha estampa que semella reflectir todo o glamour que a cultura europea representa para o público norteamericano. Nos últimos días estou repasando os seus concertos para piano nunha serie de audicións que complemento coas obras para piano a solo de Maurice Ravel.

Prokofiev foi un autor preocupado pola melodía desde o punto de vista neoclásico do termo e  iso quizais o diferencie doutros compositores rusos contenporáneos como Stravinsky ou Shostakovich; él mesmo dicía: “Amo a melodía e a considero o elemento máis esencial da música”.

Na súa obra latexa o século XX, con todo o seu significado.  Por eses tempos terroríficos e fascinadores Prokofiev, como os demáis, navegou como ben soubo e/ou lle permitiron, deixándonos unha obra xenial e inspiradora como poucas.

O video que vos deixo desta volta pertence ao primeiro movemento do seu  concerto para piano nº 3 con Martha Argerich, nada menos, como solista.

 

V Brumario poético

Coa inauguración da exposición Historias mínimas, que amosa esculturas de Suso Dobao e Verónica Pérez, comezou onte o V Brumario poético, que a Fundación Cuña-Casasbellas leva a cabo na cidade de Pontevedra.

Unha cita ineludíbel coa poesía, coa música e co teatro que xa forma parte da paisaxe cultural do noso país.  Na miña axenda apunto e subliño o 4 de decembro, entón vaise estrear no Teatro Principal o oratorio Mantis.

 

Lecturas honky tonk

Aínda que seguramente non é a mellor aproximación posible (esa ten que ser á forza a autobiografía prevista para o 2010), Keith Richards, biografía desautorizada, de Victor Bockris, supón un divertido e necesario achegamento ao que desde fai 45 anos!!! é o motor creativo e espiritual de The Rolling Stones e un dos mellores guitarristas que ten dado o rock and roll.

Escrito á maneira dun documental, nun mosaico de voces propias, e artellado en torno á discografía do seu grupo, este libro rende homenaxe á persoa e ao icono dunha música lúcida, de raíz e talentosa que o mundo enteiro elixeu (e elixe) como medio de expresión desde fai xa máis de medio século.

Déixovos con Tumbling dice, unha das miñas preferidas dos Rolling, pertencente ao seu periodo dourado, o que vai desde 1968 a 1972, desde os discos Let it bleed a Sticky fingers.  Periodo marcado desde o punto de vista da interpretación polo uso da afinación aberta en sol (Re-Sol-Re-Sol-Si-Re), que polo que parece Keith Richards aprendeu doutro grande da guitarra: Ry Cooder.