Lecturas multipista #1

En Guerrilla home recording, de Karl Coryat, un atopa o abc das técnicas de gravación, edición, mestura e masterización de audio desde o punto de vista do made in feito na casa.

Está escrito dunha maneira directa e cheo de consellos prácticos, e aínda que case exclusivamente centrado no rock e no pop, este é o libro que precisas se o que queres é comezar ou poñer unha pouca de orde en todas esas cousas que sabes mais, no fondo, non sabes.

Material básico que se precisa para traballar, manexo de efectos de dinámica, modulación, automatizacións, reamping…unha aproximación que anima a facer e a seguir achegándose.

 

20 anos de Elefant Records

Nesa foto de Gregorio Soria podedes ver a Montse Santalla e a Luis Calvo, os responsables de Elefant records, unha das compañías discográficas máis interesantes e influíntes do panorama independente.  Comezaron da nada absoluta, coa publicación do fanzine La linea del arco, a finais dos oitenta e, tras dúas décadas de traballo,  podedes atopar no seu catálogo a Le Mans, Los Planetas, Nosoträsh, Beef, Family, La casa azul, Vainica Doble, Los Flechazos, Carlos Berlanga…impresiona, verdade?

O seu éxito é o froito do compromiso, do talento e dun infinito amor pola música.  Mil parabéns (e son poucos) para os dous.

Déixovos De momento abril, video clip de La Bienquerida, a penúltima fichaxe de Elefant, cuxo Romancero, está colleitando as mellores críticas.

 

A terceira de Mahler

Nesa especie de pendello con pretensións, en Steinbah-am-Attersee, Austria, compuxo Gustav Mahler (1860-1911) a maior parte da súa terceira sinfonía, a que adicou á natureza, mais non á imaxinada coma derradeiro refuxio de nada, senón á que vive en estreito contacto coas persoas. Así, o constante emprego (e profanación) de melodías populares ten moito que ver coa idea de que somos nós os que a completamos outorgándolle unha consciencia da que, seica, carece. A súa presenza está en cada pasaxe da obra, como a banda sonora dunha realidade que, no fondo, semella pouco mahleriana.  Trátase da súa sinfonía máis accesible quizais, e da máis extensa.

Recoméndovos a versión que a London Symphony Orchestra, dirixida por Jascha Horenstein, grabou en 1988 e que podedes atopar na serie media da discográfica británica Unicorn-Kanchana.

Aquí tedes o comezo do primeiro movemento interpretado por esa mesma orquestra dirixida por Valery Gergiev.

 

 

Joni Mitchell

Eu tiña un amigo que dicía que Mozart nunca falla, porque é coma os Beatles.  A min paréceme que Mozart é máis ben coma Joni Mitchell.

Nacida en Alberta, Canada, en 1943, esta perfecta descoñecida para o gran público é a autora dunha das coleccións de cancións máis valiosas e influíntes da música popular.  Hoxe escoitei Blue, o seu cuarto disco, editado en xuño de 1971.  Nel Joni toca a guitarra, o piano e o dulcemel dos Apalaches (!) e acompáñanna, entre outros, Stephen Stills e James Taylor.  As cancións falan de amor, da paz que faltaba (Vietnam) e das viaxes iniciáticas que non fan máis que alimenta-la morriña nun tempo no que ela mesmo confesaba sentirse coma o envoltorio de celofán dun paquete de cigarros.

Dicía ao principio que Mozart é máis ben coma Joni Mitchell porque ámbolos dous comparten o alento melódico, eses arcos infinitos nos que voan as palabras.

 

Espellos #11

Competencia trilingüe

 

Xabier Díaz

Coplas para Icía, o segundo disco de Xabier Díaz editado no 2007, supón xa unha referencia á hora de descubrir que é iso de música galega contemporánea.

Para coller a raíz e poñela ben ao aire acompáñase de dous músicos cunha traxectoria tamén impecábel; Suso Iglesias (acordeón) e Pedro Lamas (saxo soprano e gaita).  A raíz así exposta inféctase de jazz e do encontro vai xurdindo algo novo.  Sen artificios, sen unha palabra de máis nen unha nota de menos.  Aquí todo conta, tamén as colaboracións de Guadi Galego e de Iván Costa.

Un disco estupendo dun proxecto do que o mellor aínda está por vir.  Esas cousiñas nótanse.

 

Asociación Galega de Músicos ao Vivo

Unha nova asociación, que pretende sumar e pór en común os intereses de todo o espectro de músicos que tocan en directo, vénse de presentar na sala A Nasa de Santiago DC.

Coa intención posta en aglutinar máis pola actitude (a de sermos propensos a tocar ao vivo) que polo estilo, a iniciativa vaise manifestar o vindeiro domingo 29 de novembro en asambleas que terán lugar en A Coruña, Pontevedra e Vigo.

Premendo no logo tedes toda a info.

 

AchegArte

A feira galega das industrias culturais, o Culturgal, consolidárase o ano pasado como unha cita ineludíbel para o ocio e para o negocio da cultura.  40000 visitantes achegáronse daquela ao Palexco de A Coruña e semellaba que por fin o poder político e a iniciativa privada ían da man conscientes da importancia da cultura en calquer tecido económico desenvolvido e de que no propio, no que nos diferenza, está o noso verdadeiro potencial.

Mais chegou a crise e o novo goberno e con el voltou o máis rancio provincianismo, a mira estreita e, o peor de todo, unha maneira de considerar o país e a cultura triste e acomplexada.  O Culturgal sobra nesa filosofía e a crise foi a excusa perfecta.

AchegArte (de novo en A Coruña, o 28 e 0 29 deste mes) chega para ocupar o seu lugar e que se saiba que hai sociedade civil e que é consciente de seu.

 

Henrique Belmondo

Nesa curva forzada á dereita o corpo de Henrique semella o das odaliscas  de Ingres.  E aínda que a foto é do verán pasado, calquera diría  que é unha imaxe dun pasado máis vello.

A proa (supoño que é a proa) prolóngase na paisaxe do fondo e o mar é unha superficie acolledora como de colcha quentiña.

A popa (e supoño agora que Henrique está na popa e o que olla é algo que bota en falta) alónxase daquel horizonte moi de vagar.

 

Sergei Prokofiev

Aí tedes a Sergei Prokofiev en Nova Iorque, en 1918.  Nunha estampa que semella reflectir todo o glamour que a cultura europea representa para o público norteamericano. Nos últimos días estou repasando os seus concertos para piano nunha serie de audicións que complemento coas obras para piano a solo de Maurice Ravel.

Prokofiev foi un autor preocupado pola melodía desde o punto de vista neoclásico do termo e  iso quizais o diferencie doutros compositores rusos contenporáneos como Stravinsky ou Shostakovich; él mesmo dicía: “Amo a melodía e a considero o elemento máis esencial da música”.

Na súa obra latexa o século XX, con todo o seu significado.  Por eses tempos terroríficos e fascinadores Prokofiev, como os demáis, navegou como ben soubo e/ou lle permitiron, deixándonos unha obra xenial e inspiradora como poucas.

O video que vos deixo desta volta pertence ao primeiro movemento do seu  concerto para piano nº 3 con Martha Argerich, nada menos, como solista.